Zgodnie z raportem, z powodu „podatku od sieci” opłata za ładowanie pojazdów elektrycznych osiągnie 1 funta za kWh w 2027 roku.

Wiadomości

Konieczne są „natychmiastowe działania”, aby odwrócić decyzje Ofgem, które w ciągu pięciu lat podniosły rachunki operatorów o 616%

MA

Matt Allan

11 listopada 2026 r., 13:04 GMT · 4 minuty lektury

Dodaj jako źródło preferowane w Google

Zgodnie z nowym raportem kierowcy samochodów elektrycznych mogą do następnego roku ponosić koszty ładowania w miejscach publicznych przekraczające 1 funta za kWh.

Raport „Reverse the Charge” przygotowany przez newsletter o samochodach elektrycznych The Fast Charge oraz operatora ładowania Zest przypisuje ten wzrost wyraźnie organowi regulacyjnemu Ofgem, który kontroluje stałe opłaty za ładowanie w miejscach publicznych.

Na podstawie decyzji Ofgem, od 2022 roku operatorzy stacji ładowania (CPO) płacą stałe opłaty w zależności od maksymalnej ilości energii elektrycznej, jaką może zużyć urządzenie do ładowania, a nie od faktycznie zużytej ilości. W rezultacie opłaty za dwukontaktową stację ładowania o mocy 100 kW wzrosły z 8,78 funta dziennie w 2021 roku do 62,88 funta dziś – co stanowi wzrost o 616%.

Na podstawie taryf opublikowanych przez brytyjskich operatorów sieci dystrybucyjnych (DNO) oraz Krajowego Operatora Systemu Energetycznego (NESO), raport przewiduje, że te opłaty ponownie wzrosną do 77,39 funta dziennie, a nawet ponad 28 000 funtów rocznie w 2027 roku.

Te opłaty obowiązują każde urządzenie, niezależnie od tego, czy odbywa się z nim jakiekolwiek sesje ładowania, czy nie.

Szacuje się, że operatorzy szybkich stacji ładowania zapłacą w tym roku około 336 milionów funtów na opłaty sieciowe, a kwota ta wzrośnie do 413 milionów funtów w 2027 roku, nawet jeśli nie zostaną zbudowane żadne nowe stacje ładowania.

Autor raportu oraz założyciel Fast Charge, Tom Riley, ostrzega, że to wzrost prawdopodobnie zostanie przeniesiony na kierowców w postaci rosnących kosztów ładowania, a stawka 1 funt za kWh może stać się czymś „powszechnym”.

Jego zdaniem to zaszkodzi tym, którzy już korzystają z pojazdów elektrycznych, i może odwieść innych od przesiadki na takie pojazdy.

Stwierdził również, że Ofgem od lat wie o negatywnym wpływie obowiązujących opłat stałych na sieć ładowania, ale nie podjęło żadnych działań w celu rozwiązania tego problemu.

Riley skomentował: „Opłaty stałe sieciowe są w rzeczywistości podatkiem feudalnym, wprowadzonym przez Ofgem bez należytej analizy, przy czym pieniądze trafiają prosto z kieszeni kierowcy do sieci energetycznych.”

„W czasie, gdy koszt eksploatacji pojazdów innych niż elektryczne osiągnął prawie rekordowo wysoki poziom, rząd musi zrobić wszystko, co w jego mocy, aby pomóc osobom chcącym przechodzić na pojazdy elektryczne i tym samym zaoszczędzić pieniądze. Obecnie w Wielkiej Brytanii panuje sytuacja, w której przechodzenie na pojazdy elektryczne, szczególnie jeśli nie ma się podjazdu, może być droższe niż kontynuowanie używania samochodów spalinowych.”

Zgodnie z danymi Zapmap, średnia cena jednej sesji szybkiego ładowania wynosi obecnie 82p/kWh (w porównaniu z 79p/kWh w momencie zbierania danych do raportu).

Robin Heap, założyciel i dyrektor generalny Zest, stwierdził, że te opłaty zagrażają dalszemu rozwijaniu sieci szybkiego ładowania w Wielkiej Brytanii.

Komentował: „Przejście na opłaty za korzystanie z sieci oparte na pojemności nigdy nie miało na celu hamowania wdrażania pojazdów elektrycznych. Jednak w przypadku publicznych stacji ładowania powoduje to ogromne obciążenie kosztowe, które podnosi ceny dla kierowców i sprawia, że wiele inwestycyjnie atrakcyjnych projektów ładowania jest opóźnianych lub odkładanych.”

„Przemysły wymagające dużej ilości energii są już świadome tego, że wysokie koszty prądu mogą zaszkodzić inwestycjom i konkurencyjności. Publiczne stacje ładowania pojazdów elektrycznych borykają się z tym samym problemem strukturalnym, a mimo to operatorzy sieci nie otrzymują równoważnej ochrony, mimo budowy infrastruktury niezbędnej do przejścia Wielkiej Brytanii na transport elektryczny.”

Raport stwierdza, że rozwiązanie tego problemu już istnieje w postaci dwóch proponowanych zmian regulacji – znanych jako DCP 420 i DCP 454. Pierwsza umożliwiłaby odpowiednim obiektom przechodzenie do niższej stawki opłaty stałej, natomiast druga przywróciłaby je do stawki opartej na zużyciu.

Heap dodał: „Rozwiązania te zostały opracowane przez przemysł energetyczny i są gotowe do wdrożenia. Reforma tych opłat umożliwiłaby wznowienie zamrożonych projektów, przyciągnęła inwestycje prywatne oraz da kierowcom lepszy dostęp do przystępnych i niezawodnych stacji ładowania, szczególnie tym, którzy nie mają możliwości ładowania w domu.”

Na podstawie konkretnych przykładów z dwóch stacji Zest raport pokazuje, jak duża część kosztu sesji ładowania jest pokrywana przez koszty energii elektrycznej i sieci. W miejskim punkcie ładowania w Birmingham koszty energii i sieci stanowią 48 pensów z 58 pensów/kWh przed VAT-em. W szybkim ładowarze na ulicy w Londynie stanowią one 58 pensów z 64 pensów.

To oznacza, że pozostaje odpowiednio zaledwie 10 pensów i 6 pensów na sesję na pokrycie różnych wydatków, od czynszu za grunt i prac instalacyjnych po długoterminową konserwację oraz systemy przetwarzania płatności.