Ten niezwykły elektryczny skuter słoneczny może służyć do dojazdów do pracy bez konieczności podłączania go do prądu.

Istnieje wiele sposobów na stworzenie małego pojazdu elektrycznego. Obecnie najpopularniejszymi rozwiązaniami są zwiększanie prędkości, mocu, montaż większych opon lub dodawanie coraz to nowych funkcji, aż skromny mały skuter niejako przemienia się w 150-funtową elektryczną motocykl.

Lub możesz być odważny i obrać inną drogę, zadając prostsze pytanie: ile pojazdu faktycznie potrzebują ludzie do tych krótkich przejażdżek po mieście?

To właśnie jest istota projektu Lightfoot – niezwykle dziwnego nowego elektrycznego skutera napędzanego energią słoneczną, stworzonego przez firmę badawczo-rozwojową z San Francisco, Otherlab. Ten dwuosobowy skuter elektryczny osiąga prędkość maksymalną nieco poniżej 20 mil na godzinę (32 km/h), może przewozić zaskakująco dużą ilość ładunku, a jego korpus pokryty jest panelami słonecznymi, które pozwalają na dodatkowe 18 mil (29 km) zasięgu dziennie.

Jako osoba, która od dawna argumentuje, że potrzebujemy więcej małych pojazdów elektrycznych – a nie tylko szybszych i cięższych e-bike’ów oraz e-mopedów – jestem bardzo zaintrygowany.

Lightfoot istnieje już od jakiegoś czasu, a ja pisałem o prezentacji prototypu prawie dwa lata temu. Teraz w końcu jest dostępny do zakupu i dostawy. Pierwsze 100 skuterów w edycji Launch Edition kosztuje 4 495 dolarów, wliczając dostawę; aby się o nie ubiegać, konieczna jest zaliczka w wysokości 100 dolarów, która może zostać zwrócona. Te pierwsze egzemplarze będą dostępne w kolorze niebieskim i pomarańczowym. Może to brzmieć oczywiste, ale mi się podoba.

Oczywiście 4,5 tysiąca dolarów to zdecydowanie nie niska cena za elektryczny skuter osiągający prędkość 20 mil na godzinę.

Ale z drugiej strony nie ma zbyt wielu innych elektrycznych skuterów, które mogłyby się samodzielnie ładować podczas zakupów spożywczych, albo które mogłyby pomieścić 45 litrów tych produktów w swoich panelach bocznych w drodze do domu, zamiast nosić plecak turystyczny pełen ziaren i warzyw.

Tak, te panele słoneczne rzeczywiście coś robią

Najbardziej widoczną cechą Lightfoota jest para paneli słonecznych o mocy 120 W wbudowanych bezpośrednio w boki skutera.

Razem system o mocy 240 W może zwiększyć zasięg o rzekome 3–4 mile (5–6 km) na godzinę w dobrej pogodzie słonecznej, a nawet o 18 mil (29 km) w ciągu dnia.

To rzeczywiście znacząca ilość energii uzyskanej z paneli słonecznych dla tego typu pojazdu.

Sekret polega na tym, że Lightfoot nie wymaga zbyt dużej ilości energii od samego początku. Jego akumulator o napięciu 52 V i pojemności 1 560 Wh zapewnia zasięg do 37 mil (60 km). Oznacza to, że osoba, która dojeżdża 5 mil (8 km) w obie strony i zostawia skuter na zewnątrz przez cały dzień, mogłaby w korzystnych warunkach teoretycznie uzupełnić większość, a nawet całą dzienną ilość energii z światła słonecznego.

Oczywiście trzeba patrzeć na tę kwestię solarną z umiarem. Akumulator o pojemności 1,5 kWh to oczywiście nie jest pakiet baterii elektrycznego Hummera. Lightfoot posiada wbudowany ładowarkę o mocy 230 W i można go podłączyć do zwykłej gniazdka w ścianie – pełne naładowanie trwa około czterech godzin. Zatem światło słoneczne nie jest konieczne, aby skuter był praktyczny; po prostu daje właścicielom dodatkową opcję.

Jednak istnieje coś niezaprzeczalnie fajnego w posiadaniu pojazdu, który prawdopodobnie rzadko będzie trzeba ładować, jeśli codzienne przejazdy są wystarczająco krótkie.

Oczywiście mogą istnieć wady. Wygląda na to, że silny wiatr boczny mógłby zmusić pojazd do ruchu tam i z powrotem wzdłuż pasa ruchu, podobnie jak jacht żaglowy, i jestem pewien, że istnieje rozwiązanie na problem utraty sterowności – ale nie potrafię sobie wyobrazić, jakie mogłoby ono być bez odsłoniętych elementów ramy. Ale cóż, wygląda to jak marzenie inżyniera – a ja jestem inżynierem.

Coś więcej niż tylko eksperyment z fizyką słoneczną

Na szczęście Lightfoot najwyraźniej poświęcił również uwagę pozostałym elementom tego skutera.

Energia pochodzi od dwóch silników o mocy nominalnej 750 W z przekładnią, umieszczonych w każdym kole – każdy z nich ma maksymalną moc 1000 W. Lightfoot twierdzi, że łączny moment obrotowy wynosi aż 160 Nm, co oznacza, że większość wzniesień nie powinna stanowić problemu.

Najważniejsze jest to, że nie ma to być maszyna o dużej prędkości. Silnik służy wyłącznie do transportu ludzi i ładunków w górę wzgórz przy zachowaniu prędkości poniżej 20 mph (32 km/h). Ponownie podkreślają, że to rozwiązanie przeznaczone do używania na ścieżkach rowerowych, a nie jako motocykl elektryczny.

Zastosowano tu pełną amortyzację – z odwróconą przednią widelcem o rozstawie 70 mm oraz tylnym amortyzatorem typu coil-over o rozstawie 45 mm. Hamulce tarczowe hydrauliczne marki Tektro z obręczami o średnicy 160 mm zapewniają skuteczne hamowanie, natomiast grube opony o rozmiarze 14 x 3,2 cala pomagają radzić sobie z nierównym podłożem.

Mimo niewielkich rozmiarów, nie jest to urządzenie szczególnie lekkie. Lightfoot waży 141 funtów (64 kg) i ma rozstaw osi wynoszący 48 cali.

Część tej masy przekłada się na funkcję, która mi bardzo się podoba – mianowicie zamkniętą, odporną na warunki atmosferyczne komorę ładunkową o pojemności 45 litrów (1,5 stóp sześciennych) znajdującą się wewnątrz kadłuba. Firma Lightfoot twierdzi, że to wystarczy na trzy torby z zakupami.

Jeszcze lepiej – jest miejsce na pasażera. Długi siedzenie typu ławka zostało zaprojektowane dla dwóch osób, co oznacza, że nie jest to zwykły rower do dojazdów do pracy. Może służyć do zakupów w sklepie spożywczym, a potem odebrać kogoś w drodze powrotnej, bez konieczności wyboru między pasażerem a makaronem.

Muszę jednak przyznać, że cienki poduszka siedzeniowa z PU wygląda mniej więcej tak miękko jak podkład higieniczny o maksymalnej chłonności. Być może jest bardziej wygodna, niż się wydaje. Z pewnością chętnie bym to sprawdził.

Oświetlenie obejmuje reflektor o mocy 2000 lumenów, tylne światło aktywowane przyspieszaczem oraz dość głośny klakson o mocy 120 dB. Jest tam również blokowalna noga środkowa, ekran z obsługą Bluetooth oraz hamulce regeneracyjne.

A co z tymi pasami rowerowymi?

Tutaj sytuacja staje się nieco bardziej skomplikowana.

Otherlab przedstawia Lightfoot jako pojazd nadający się zarówno do jazdy po ulicach miejskich, jak i po ścieżkach rowerowych, podkreślając, że nie wymaga licencji ani rejestracji.

Jednak przepisy dotyczące mikromobilności znacznie różnią się pomiędzy poszczególnymi stanami i gminami, dlatego kierowcy powinni sprawdzić lokalne przepisy, zamiast zakładać automatycznie, że prędkość maksymalna poniżej 20 mph (32 km/h) oznacza, że Lightfoot może być używany wszędzie tam, gdzie dozwolone są rowery.

Koncepcyjnie jednak to właśnie ten obszar jest celem Lightfoota. Nie jest to konkurent modelu Sur-Ron o prędkości 50 mph (80 km/h) udający rower elektryczny. To skuter siedzący o prędkości poniżej 20 mph, przeznaczony do krótkich tras miejskich, które już obecnie pokonuje się za pomocą elektrycznych skuterów i innych pojazdów mikromobilności o niskiej prędkości.

Dopóki nie ma takich czynników dyskwalifikujących jak brak pedałów, powinno być dość łatwo włączyć ten pojazd do coraz szerszych definicji pojazdów mikromobilności w większości miejsc.

Pogląd Electrek

Bardzo podoba mi się ten pomysł.

Niekoniecznie dlatego, że uważam, iż każdy potrzebuje paneli słonecznych na bokach swojego skutera, ale dlatego, że sądzę, iż desperacko potrzebujemy więcej eksperymentów w obszarze pomiędzy rowerem elektrycznym a samochodem.

Istnieje miliony tras, na których 4 500 funtów (2 000 kg) masy samochodu to absurdalnie duża nadmiarowość, a ludzie nadal chcą schronienia chroniącego przed warunkami pogodowymi, możliwości przewiezienia pasażera, wystarczającej mocy obrotowej na wzniesienia oraz czegoś, do czego mogliby po prostu wsiąść i jechać.

Lightfoot spełnia zaskakująco wiele z tych wymagań.

Należy przyznać, że jest drogi. Za 4 495 dolarów płacisz znacznie więcej niż za wiele elektrycznych skuterów siedzących o prędkości 20 mph (32 km/h), w tym takie urządzenia jak Infinite Machine Olto. I w odróżnieniu od Olto, który może osiągać prędkość około 36 mph (55 km/h), Lightfoot nie ukrywa faktu, że pod swoimi ustawieniami niskiej prędkości nie oferuje szybszego pojazdu. Przynajmniej o ile mi wiadomo.

Ale prędkość nie jest tu naprawdę kluczowa.

Płacisz za nietypowy design, duży zamknięty bagażnik, możliwość jazdy dla dwóch osób, pełną amortyzację, dwa silniki oraz – oczywiście – te ogromne panele słoneczne.

Jeśli potrzebujesz tylko czegoś na dwóch kołach, co porusza się z prędkością 20 mph, to nie sądzę, aby Lightfoot był rozsądnym wyborem finansowym. Istnieją znacznie tańsze sposoby osiągnięcia tego celu.

Ale jeśli twoja dzienna odległość biegu jest na tyle niska, że możesz naprawdę poruszać się głównie dzięki słońcu, masz gdzieś na zewnątrz miejsce, by je zaparkować, i szukasz niezwykle praktycznego małego pojazdu, który w ogóle nie przypomina żadnego innego na drodze, to rozumiem jego urok.

Bardziej istotne pytanie brzmi, czy wystarczająco wielu ludzi jest skłonnych zapłacić wyższą cenę za ten urok. Otherlab stworzyło ciekawą odpowiedź na pytanie, jak mógłby wyglądać pojazd do krótkich tras, samowystarczalny pod względem zasobów. Teraz dowiemy się, czy jest wystarczająco wielu nabywców zadających to samo pytanie.