Sędziowie hamują DGT: jedna z jej najczęściej stosowanych kar automatycznych ma słaby punkt, który już unieważnia dziesiątki sankcji.
07/10/2026 15:00
Zaktualizowano na
07/10/2026 15:00
Kamery umożliwiają DGT kontrolowanie określonych wykroczeń bez konieczności obecności funkcjonariusza w miejscu zdarzenia, ale automatyzacja procedury nie eliminuje obowiązku udowodnienia tego, co się wydarzyło. Kilka karnych decyzji związanych z przekraczaniem linii ciągłych zostało ostatecznie unieważnionych w sądach, ponieważ zdjęcia zamieszczone w aktach nie pozwalały wystarczająco jasno udowodnić zgłoszone manewry.
Kwestia nie polega tyle na tym, czy istnieje jedno lub dwa zdjęcia, ile na tym, co faktycznie na nich widać, ponieważ sekwencja pokazująca pojazd w dwóch różnych pozycjach może służyć do odtworzenia tego, co się wydarzyło, ale niekoniecznie do udowodnienia tego faktu. To właśnie ten argument umożliwia nakładanie niektórych mandatów, gdy żadne z zdjęć nie pokazuje samochodu jadącego po lub przekraczającego linię na drodze, którą rzekomo przekroczył.
System DGT fotografuje samochód w dwóch różnych punktach
Sama DGT wyjaśnia, że jej system automatycznej obserwacji wykorzystuje dwie kamery do monitorowania określonych odcinków dróg z ciągłą linią ruchu, szczególnie w miejscach łączeń, dzięki czemu pojazd może zostać wykryty najpierw na pasie przyspieszania, a następnie na prawym pasie głównej drogi. Zrobione zdjęcia są wysyłane do Centrum Obsługi Skarg Automatyzowanych w celu przeanalizowania sekwencji zdarzeń oraz, w razie potrzeby, nałożenia odpowiedniej kary.
Konflikt pojawia się w tych aktach, w których oba nagrania z kamer tylko potwierdzają, że pojazd znajdował się w jednym miejscu, a kilka metrów dalej pojawia się w innym, przy czym nie ma zdjęcia z dokładnego momentu, w którym przekracza linię ciągłą. Sądy, które rozpatrzyły tego typu skargi, uważają, że nie wystarczy odtworzyć manewr na podstawie dedukcji, jeśli dostarczone materiały nie udowadniają w wystarczającym stopniu faktu, który stanowi podstawę kary.
Różnica ta jest również istotna w porównaniu z skargą złożoną bezpośrednio przez funkcjonariusza, ponieważ artykuł 88 ustawy o ruchu drogowym stanowi, że fakty zgłoszone przez funkcjonariuszy odpowiedzialnych za nadzór mają wartość dowodową, chyba że istnieją dowody przeciwnego. W postępowaniu opartym wyłącznie na urządzeniach automatycznych nie ma takiego bezpośredniego obserwowania manewru, dlatego zdjęcia oraz pozostałe elementy włączone do akt sprawy nabierają szczególnie dużego znaczenia.
Kamera homologowana sama w sobie nie dowodzi, że samochód przekroczył linię
Certyfikaty techniczne dołączone do tych systemów również nie rozwiązują koniecznie tego problemu braku dowodów, ponieważ umożliwiają udowodnienie kwestii takich jak prawidłowe funkcjonowanie urządzeń, ale to jest coś innego niż potwierdzenie konkretnej zachowania przypisywanego pojazdowi. To, że kamera działa zgodnie ze swoimi specyfikacjami, nie oznacza, że każda zapisana przez nią sekwencja automatycznie pozwala udowodnić wykroczenie.
Dodatkowo obowiązuje zasada domniemania niewinności przewidziana w artykule 24 Konstytucji Hiszpanii, która musi być również przestrzegana w ramach postępowania administracyjnego karnego. Administracja musi zatem dysponować wystarczającymi dowodami potwierdzającymi zgłoszone fakty, a nie tylko rekonstrukcją tego, co prawdopodobnie wydarzyło się pomiędzy dwiema fotografiami.
To nie oznacza, że wszystkie mandaty za przekroczenie ciągłej linii zarejestrowane przez kamery można skutecznie odwołać, ani że sekwencja dwóch zdjęć zawsze jest bezwartościowa. Decydujący będzie konkretny treść akt sprawy oraz to, czy dowody pozwalają udowodnić wykroczenie, ale znane przypadki pokazują, że zdjęcie poprzednie i następne mogą okazać się niewystarczające, gdy żadne z nich wyraźnie nie pokazuje przekroczenia ciągłej linii.
