IRU i T&E domagają się regulacji UE dla półprywatnej infrastruktury ładowania ciężarówek
Zdjęcie: MAN (ilustracja)
International Road Transport Union (IRU) oraz Transport & Environment (T&E) domagają się opracowania ram prawnych Unii Europejskiej dla półprywatnej infrastruktury ładowania pojazdów elektrycznych. W ramach nadchodzącej rewizji rozporządzenia w sprawie budowy infrastruktury dla paliw alternatywnych (AFIR) planuje się uznać półprywatne stanowiska ładowania za odrębną kategorię obok publicznych i prywatnych możliwości ładowania. Organizacje te chcą w ten sposób ułatwić wspólne wykorzystanie istniejącej infrastruktury ładowania oraz stworzyć dodatkową przepustowość dla ciężkich pojazdów użytkowych bez emisji.
Znaczna część ładowania ciężarówek elektrycznych prawdopodobnie będzie odbywać się w przyszłości na terenach zakładów oraz w miejscach docelowych. Tam firmy transportowe mogą w dużej mierze zaspokoić swoje potrzeby energetyczne, optymalizować ogólne koszty operacyjne oraz zmniejszyć zależność od publicznych sieci ładowania. Jednak samo ładowanie na miejscu nie wystarcza, ponieważ ciężarówki potrzebują energii również w trakcie jazdy, a szczególnie mniejsze firmy często nie dysponują wystarczającymi powierzchniami, połączeniami sieciowymi ani możliwościami inwestycyjnymi na własne urządzenia do ładowania.
Zaproponowany model zakłada, że firmy transportowe, usługodawcy logistyczni oraz osoby dokonujące załadunku dobrowolnie udostępniają część swojej infrastruktury załadunkowej innym przedsiębiorstwom. W ten sposób większe firmy mogłyby na przykład oferować podwykonawcom i mniejszym przewoźnikom możliwości załadunku na terenach zakładowych, w centrach logistycznych lub w miejscach załadunku i rozładunku. W tym przypadku właściciele powinni nadal decydować o dostępie i móc priorytetyzować swoje pojazdy oraz procesy operacyjne.
IRU i T&E domagają się w tym celu proporcjonalnych i elastycznych regulacji unijnych, które odróżniałyby półprywatne usługi ładowania od publicznych stacji ładowania. Przedsiębiorstwa, które dobrowolnie dzielą się swoją infrastrukturą, nie powinny być automatycznie klasyfikowane jako operatorzy punktów ładowania lub dostawcy prądu. Ponadto organizacje te żądają mniejszych bariery regulacyjnych przy uzyskiwaniu pozwoleń i podłączeń do sieci, a także uwzględnienia prywatnej oraz półprywatnej infrastruktury ładowania w krajowych planach dotyczących infrastruktury, energetyki i sieci.
Również w przypadku dotacji i pomocy państwowej nowa kategoria powinna zostać uwzględniona, szczególnie podczas rewizji Rozporządzenia w sprawie ogólnych zwolnień grupowych (AGVO). Ponadto zrzeszenia domagają się wytycznych dotyczących programów wsparcia oraz wdrażania RED III i regulacji dotyczących kwot emisji gazów cieplarnianych, aby umożliwić włączenie półprywatnych punktów ładowania oraz uznanie dodatkowych korzyści z wykorzystania energii odnawialnej. Celem jest stymulowanie prywatnych inwestycji w dodatkową zdolność ładowania, bez nakładania na firmy transportowe nowych obowiązków rozbudowy lub dostępu.
Zdaniem tych organizacji stacje ładowania publiczne pozostają niezbędne, szczególnie wzdłuż transeuropejskiej sieci transportowej (TEN-T). Oferty ładowania półprywatne mają uzupełnić tę sieć w strategicznych punktach transportowych i umożliwić szczególnie małym i średnim przedsiębiorstwom dostęp do infrastruktury, której same prawdopodobnie nie mogłyby stworzyć. Infrastruktura ładowania publiczna, prywatna i półprywatna powinna uzupełniać się wzajemnie i wspólnie wspierać rozwój flot ciężkich pojazdów użytkowych bez emisji.
Także interesujące
O autorze
Thomas Langenbucher to ekspert od mobilności elektrycznej z doświadczeniem w przemyśle motoryzacyjnym i sektorze finansowym. Od 2011 roku publikuje na ecomento.de artykuły o samochodach elektrycznych, zrównoważonych technologiach i rozwiązaniach mobilnościowych. Dowiedz się więcej.
Komunikacja z czytelnikami