Hiszpania tworzy ogromną sieć gigafabryk, a co najlepsze, może to wpłynąć na cenę samochodów elektrycznych.
09/10/2026 12:30
Zaktualizowano na
09/10/2026 12:30
Trzy duże projekty przemysłowe stawiają Hiszpanię w pozycji, której do niedawna prawie nie miała w europejskim segmencie samochodów elektrycznych – możliwości produkcji własnych ogniw bateryjnych. Sagunto, Saragossa i Navalmoral de la Mata przyciągają inwestycje w wysokości kilku miliardów euro, a znaczna część tej nowej zdolności produkcyjnej będzie przeznaczona na baterie typu LFP, których technologia jest szczególnie powiązana z pojazdami o niższej cenie.
Skutki wykraczają poza prostą dodawanie fabryk do sektora motoryzacyjnego. Produkcja ogniw w pobliżu zakładów, gdzie następnie montowane są pojazdy, umożliwia skrócenie łańcucha logistycznego, zmniejszenie transportu jednego z najcięższych jego składników oraz zwiększenie dostaw z Europy. To otwiera możliwości ograniczenia jednego z kosztów, które nadal wpływają na cenę małych i średnich pojazdów elektrycznych.
Sagunto i Saragossa są siedzibą dwóch największych projektów
Ostatni ruch miał miejsce w Sagunto, gdzie PowerCo i Gotion High-Tech uzgodniły wspólne zarządzanie gigafabryką w Walencji. Spółka zależna Volkswagena zachowa 51%, a chińska grupa przejmie kontrolę nad 49% po wpłaceniu około 1,1 miliarda euro. Fabryka zostanie uruchomiona w 2027 roku z dwoma blokami o łącznej zdolności produkcyjnej 30 GWh rocznie. Projekt wymaga inwestycji przekraczającej 2,3 miliarda euro i przewiduje powstanie ponad 1,5 tysiąca miejsc pracy w pierwszej fazie.
Kilka setek kilometrów dalej Stellantis i CATL przygotowują jeszcze większą instalację obok fabryki w Figueruelas w Saragossie. Spółka jest współwłaszczona po 50% przez obie firmy, zakłada inwestycję w wysokości do 4,1 miliarda euro i może osiągnąć wydajność 50 GWh rocznie. Stellantis planuje rozpoczęcie produkcji na koniec 2026 roku i szacuje, że projekt stworzy ponad 4.000 miejsc pracy, przy czym nowe baterie będą przeznaczone głównie dla samochodów elektrycznych z segmentów B i C.
Oba te urządzenia mają ponadto jeden wspólny element technologiczny: będą wykorzystywać baterie litowo-fosforanowe, czyli LFP. W odróżnieniu od chemii typu NMC, pomijają w katodzie nikel i kobalt, korzystając głównie z żelaza i fosforanu – materiałów bardziej powszechnych i tańszych. Ich gęstość energetyczna jest mniejsza, ale oferują wysoką stabilność termiczną, dobrą trwałość oraz dużą liczbę cykli ładowania, co czyni je szczególnie atrakcyjną alternatywą dla tanich samochodów elektrycznych.
Celem nie jest montaż coraz większych baterii
Rozszerzenie standardu LFP umożliwia producentom projektowanie samochodów, które nie wymagają akumulatorów o pojemności 80, 90 czy 100 kWh, aby być konkurencyjne. Pojemności około 40, 50 lub 60 kWh mogą zaspokoić codzienne potrzeby i zapewnić wystarczającą autonomię w samochodach miejskich i kompaktowych, jednocześnie obniżając koszty związane z montażem większej baterii. Stellantis podkreśla, że jego sojusz z CATL ma na celu rozszerzenie europejskiej oferty tanich modeli elektrycznych o średnią autonomię.
Do tych projektów dołącza się ten planowany przez AESC w Navalmoral de la Mata w prowincji Cáceres, którego specyfikacja uległa zmianie w porównaniu z wcześniejszymi ogłoszeniami. Obecne plany przewidują moc rzędu 12 GWh rocznie, inwestycję w wysokości około 977 milionów euro oraz blisko 900 miejsc pracy bezpośrednich, przy czym produkcja ogniw ma rozpocząć się w grudniu 2028 roku. Dzięki większemu postępowi w Sagunto i Saragossie Hiszpania zaczyna rozszerzać produkcję samochodów elektrycznych – od linii montażowych po jeden z elementów najbardziej wpływających na ich ostateczną cenę.