E-rowery dają nastolatkom coś, o czym myśleliśmy, że już to stracili.

Jeśli ostatnio spędzałeś czas, czytając grupy społecznościowe w swojej okolicy – a dla twojego zdrowia psychicznego mam nadzieję, że tego nie robiłeś – zapewne natknąłeś się na powszechny skargę: nastolatkowie jeżdżący e-rowerami.

Są wszędzie. Jeżdżą po mieście, gromadzą się w parkach, przebywają na parkingach, zatrzymują się w sklepikach i podróżują grupami.

I chociaż istnieją uzasadnione obawy dotyczące lekkomyślnej jazdy, nielegalnych elektrycznych motocykli oraz dzieci robiących głupie rzeczy na dwóch kółkach (lub tylko na tylnym kole), myślę, że moglibyśmy przeoczyć coś ważnego.

E-rowery stopniowo stają się nowym rodzajem „trzeciego miejsca” dla nastolatków.

Pojęcie „trzeciego miejsca” odnosi się zazwyczaj do przestrzeni społecznych poza domem i miejscem pracy – a w przypadku nastolatków poza domem i szkołą. Tradycyjnie były to kawiarnie, centra handlowe, parki, arkady, ośrodki społeczne oraz inne miejsca, gdzie ludzie mogli po prostu przebywać razem bez konieczności realizacji konkretnego celu. Jednak wraz z upadkiem centrów handlowych i arkad, a także ciągłymi oskarżeniami dzieci o bezczynne przebywanie w miejscach publicznych, nie pozostało już wiele takich „trzecich miejsc” dla nich. Wczorajsze „trzecie miejsca” zostały zastąpione przez dzieci siedzące same w swoich sypialniach i piszące do siebie wiadomości.

Przynajmniej dopóki nastolatkowie nie odkryli e-rowerów.

Technicznie rzecz biorąc, rower elektryczny oczywiście nie jest miejscem. Chyba że masz jeden z tych bardzo długich rowerów transportowych, w takim przypadku prawdopodobnie udałoby ci się umieścić na jego tylnym bagażniku mieszkanie typu studio w Manhattanie.

Jednak ekosystem społeczny rozwijający się wokół rowerów elektrycznych coraz częściej służy temu samemu celowi.

Dla wielu nastolatków rower elektryczny to nie tylko środek transportu. Sam jazda stanowi część spędzania czasu razem.

Dzieci spotykają się na swoich rowerach, jedą do parku, jeżdżą po mieście, zatrzymują się gdzieś na przekąskę, jedą do domu innego przyjaciela, eksplorują szlaki i ostatecznie trafiają w zupełnie inne miejsce. „Trzecie miejsce” staje się mobilne.

A być może najważniejsze jest to, że jest ono wspólne. To ci sami nastolatkowie, którzy zaledwie pięć lat temu po szkole siedzieliby sami w swoich sypialniach przy telefonach, a teraz jeżdżą razem i angażują się w interakcje społeczne.

E-bikes dają nastolatkom coś coraz rzadszego: niezależność

Od dziesięcioleci rowery były jednym z pierwszych prawdziwych doświadczeń niezależności, jakie mają dzieci.

Rower rozszerzał ich świat z „tam, dokąd zabiorą mnie rodzice” na „wszędzie tam, gdzie mogę pedałować”.

Ale amerykańskie społeczności się zmieniły. Miejsca docelowe są dalej od siebie. Drogi stały się szersze i szybsze. Przedmieścia rozrosły się. Lokalne miejsce spotkań może teraz znajdować się pięć lub dziesięć mil dalej, zamiast pięciu lub dziesięciu przecznic. Nie powinniśmy też ignorować oczywistego problemu: dzieci nie są już tak sprawne jak kiedyś. Oczywiście rower mógłby temu zaradzić, ale tylko wtedy, gdyby jeździły na nim, a one tego nie zrobią. A e-rower? To nagle o wiele większa frajda, a także zapewnia tym samym dzieciom więcej ruchu niż fotel do gier.

E-rower, w porównaniu z tradycyjnym rowerem pedałowym, znacznie zwiększa zasięg, jaki nastolatek może pokonać bez konieczności, by mama albo tata stali się jego osobistymi kierowcami Ubera.

Nagle przyjaciel mieszkający sześć mil dalej nie wydaje się już tak odległy. Podobnie jest z plażą, boiskiem do koszykówki, siecią szlaków, centrum handlowym czy dowolnym miejscem, które nastolatkowie wspólnie uznają za nowe, fajne miejsce (uff, czułem się taki stary, pisząc to).

We wszystkim tym jest też coś wspaniale staromodnego.

Dorośli od lat martwią się, że dzieci już nie wychodzą na zewnątrz. Spędzają za dużo czasu przed ekranami. Nie błąkają się po okolicy. Nie mają wystarczającej samodzielności. Nie spotykają się osobiście z przyjaciółmi, jak to robili poprzednie pokolenia.

Następnie grupa nastolatków odkryła rowery elektryczne i zaczęła wychodzić z domu, przemierzając okolice, spotykając się z przyjaciółmi, eksplorując swoje społeczności i rozwijając pewną niezależność.

A naszą reakcją najwyraźniej było: „Nie, nie w taki sposób.”

Oczywiście istnieje tu ogromna różnica.

To wszystko nie oznacza, że powinniśmy ignorować naprawdę niebezpieczne zachowania.

Istnieje duża różnica pomiędzy nastolatkami jeżdżącymi legalnymi rowerami elektrycznymi po mieście a 11-letnim dzieckiem jeżdżącym elektrycznym motocyklem typu Sur-Ron z prędkością 50 mil na godzinę po publicznej drodze.

Jest różnica pomiędzy dziećmi gromadzącymi się w parku a dziećmi poruszającymi się z prędkością 30 mil na godzinę wśród pieszych.

I istnieje różnica pomiędzy młodzieńczą niezależnością a zachowaniami, które narażają innych ludzi na niebezpieczeństwo.

Te różnice są istotne, a niestety coraz częściej sprowadza się je do jednej kategorii – „dzieci na rowerach elektrycznych”.

Wielokrotnie argumentowałem, że policja powinna egzekwować obowiązujące przepisy ruchu drogowego, gdy kierowcy zachowują się niebezpiecznie, szczególnie w przypadku nielegalnego używania motocykli elektrycznych na drogach publicznych. Jeśli ktoś jeździ motocyklem, elektrycznym czy innym, to obowiązują zasady dotyczące motocykli. Jeśli ktoś jeździ rowerem elektrycznym po drogach, to obowiązują zasady ruchu drogowego. Musimy je egzekwować.

Jednak egzekwowanie niebezpiecznego zachowania nie powinno przeradzać się w traktowanie nastolatków po prostu jeżdżących razem jako źródła utrudnień dla społeczeństwa.

Ponieważ pod niektórymi uzasadnionymi problemami związanymi z używaniem rowerów elektrycznych przez młodzież kryje się również coś zaskakująco pozytywnego.

Dzieci są na zewnątrz. Jadą w różne miejsca, spotykają się osobiście z przyjaciółmi. Uczą się poruszać po swoich społecznościach bez rodziców.

Rozwijają umiejętności fizyczne – tak, rowery elektryczne z pomocą pedałów nadal wymagają ich używania – oraz zdobywają niezależność w poruszaniu się, której wielu amerykańskich nastolatków nie doświadcza, dopóki ktoś nie da im kluczy do 4000-funtowego SUV-a.

Jeśli alternatywą jest sytuacja, w której czterej nastolatkowie jadą rowerami elektrycznymi o wadze 50 funtów do parku albo w końcu jeżdżą czterema oddzielnymi samochodami, wiem, wokół której przyszłości wolałbym budować infrastrukturę.

Być może zamiast pytać, jak sprawić, by nastolatkowie przestali jeździć rowerami elektrycznymi, miasta powinny zastanawiać się, jak uczynić to zachowanie bezpieczniejszym.

To oznacza lepszą infrastrukturę rowerową. Więcej miejsc, gdzie dzieci mogą legalnie jeździć. Lepszą edukację w zakresie zasad ruchu drogowego. Egzekwowanie przepisów skierowane na naprawdę niebezpieczne zachowania. I tak, wyraźniejsze rozróżnienie pomiędzy prawdziwymi rowerami elektrycznymi a mocnymi motocyklami elektrycznymi, które przypadkowo mają zarys przypominający rower.

Uczniowie szkół średnich zawsze szukali miejsc, gdzie mogliby uciec od dorosłych i spędzać czas razem. Poprzednie pokolenia miały centra handlowe, arkady, place parkingowe, rowery BMX, deski do jazdy na rolkach oraz możliwość jeździenia samochodami.

Dzisiejsi nastolatkowie mogli znaleźć swoją własną wersję.

Tylko że ma ona akumulator.