Od Bolonii do Kraju Basków: moja podróż elektryczna z BYD Dolphin Surf

Lorenzo Stagni, 30 lat, pracownik sektora publicznego z Bolonii, od marca podróżuje samochodem BYD Dolphin Surf i przebył już 20.000 km. Dwa razy dotarł aż do stolicy Kraju Basków, Vitorii-Gasteiz (1.500 km), gdzie pracuje jego narzeczona, i wrócił z powrotem. Opowiadając nam, jak i dlaczego, kwestionuje definicję samochodu miejskiego dla swojego małego auta na prąd.

autor: Lorenzo Stagni

Gdy zdecydowałem się wyruszyć z Bolonii, aby dotrzeć do Vitoria-Gasteiz, stolicy Kraju Basków, moim pojazdem BYD Dolphin Surf, miałem dwa motywy: pomóc mojej partnerce w przeprowadzce z powodów pracy oraz sprawdzić, jak poradzi sobie mały samochód elektryczny podczas podróży o długości 1500 kilometrów. Dzieląc trasę na kilka etapów i przekształcając ją w wakacje, zdałem sobie sprawę, że to zadanie jest zupełnie osiągalne. Ale przede wszystkim chciałem na własne oczy sprawdzić, jak proste jest podróżowanie samochodem elektrycznym, bez zbytniego polegania na aplikacjach i planowaniu z góry.

Z Bolonii do Alp, a potem przez Francję

Gdy rozmawiam z przyjaciółmi i znajomymi o samochodach elektrycznych, prędzej czy później zawsze pojawia się to pytanie: „Ale jak długo trwa bateria? I jak ją ładować?”. To opowieść, która ostatecznie wpływa nawet na tych, którzy, jak ja, już mają samochód elektryczny. Kupiłem Dolphin Surf w marcu tego roku i przez pierwsze miesiące też martwiłem się o odległość, jaką będę mógł przejechać na jednym ładowaniu. Ta podróż była więc swego rodzaju osobistym testem wytrzymałości, sposobem na pokonanie trudności.

TEST – BYD Dolphin Surf. Mniej niż 20.000 €, by wejść w świat samochodów elektrycznych

Wyruszyłem, nie przygotowując zbyt dokładnie tras, aplikacji ani miejsc ładowania. Chciałem zobaczyć, jak ta sama podróż poradziłby sobie zwykły człowiek, może mój ojciec, który kupuje samochód elektryczny bez specjalistycznej wiedzy technologicznej.

Mając wolny czas, postanowiłem podzielić około 1 500 kilometrów na trzy etapy. Z Bolonii przejechałem przez Włochy autostradą A22 dei vini aż do Turynu; następnie przekroczyłem dolinę Val di Susa i Alpy, zatrzymując się na pierwszą noc w Briançon, naprawdę pięknym miasteczku. Było to jedno z wielu miejsc, które miałem okazję odwiedzić dzięki tej podróży i których prawdopodobnie nigdy nie zobaczyłbym inaczej.

Następnego dnia, po około sześciu godzinach jazdy łącznie, wliczając przerwy na ładowanie, dotarłem do Carcassonne, w pobliżu Tuluzy.

Na koniec, po kolejnym etapie o długości 500–600 kilometrów, przemierzyłem Francję z południa na północny zachód i wjechałem do Hiszpanii od wybrzeża atlantyckiego, aż dotarłem do Kraju Basków.

Ładowanie na autostradzie: francuskie niespodzianki

Na początku przerażała mnie myśl o podjęciu tak długiej podróży bez planowania postojów. Zastanawiałem się, co by się stało, gdyby bateria wyczerpała się na autostradzie. W drodze powrotnej zdarzyło mi się nawet zjechać z autostrady w poszukiwaniu stacji ładowania. Jednak kilometr po kilometrze zrozumiałem, że zasięg Dolphin Surf wystarczał, by dotrzeć do stacji ładowania na autostradzie wzdłuż całej wybranej trasy.

W Francji, szczególnie, wszystko stało się znacznie prostsze. Sieć stacji ładowania wzdłuż autostrad jest bardzo rozbudowana: praktycznie na każdej stacji obsługi znajdowały się szybkie punkty ładowania oraz informacje o odległości do następnej stacji. Wystarczyło spojrzeć na pozostały zasięg, by zdecydować, czy zatrzymać się natychmiast, czy jechać dalej.

Ceny energii również zaskoczyły mnie pozytywnie: stawki, które napotkałem we Francji, były wyraźnie niższe od tych we Włoszech, co dawało znaczną oszczędność w porównaniu z ładowaniem w Włoszech.

Na stacjach benzynowych często znajdowałem grupy po tuzin słupków ładowania. Podczas jednego z weekendów w czerwcu zdarzyło mi się, że wszystkie były zajęte i musiałem czekać kilka minut w kolejce. To nie stanowiło większego problemu – po tych drogach jeździ wiele samochodów elektrycznych, zarówno francuskich, jak i turystycznych z całej Europy.

Najważniejsze jest to, że po oswojeniu się z systemem planowanie każdego szczegółu podróży już nie stanowiło żadnych trudności. Również w Hiszpanii miałem spokojną sytuację, przynajmniej w obszarach, które odwiedziłem: zarówno w Vitoria-Gasteiz, jak i wzdłuż autostrad w Kraju Basków, rozmieszczenie stacji ładowania wydawało mi się dobre i skuteczne.

Powrót: te same etapy, bez straty czasu

W drodze powrotnej obrałem mniej więcej tę samą trasę, zachowując podobne rozmieszczenie etapów. Jak widać na dołączonych screenshotach, pokonywałem około 500 kilometrów dziennie, wyruszając z naładowaną baterią i zatrzymując się co 150–200 kilometrów.

Zatrzymania pokrywały się z normalnymi przerwami, które robiłbym nawet przy samochodzie spalinowym: pół godziny na kawę, szybki obiad lub wizytę w toaletach przy autostradowej stacji obsługi. Nigdy nie miałem wrażenia, że tracę czas z powodu ładowania. Podczas jedzenia lub odpoczynku akumulator odzyskiwał energię potrzebną do dotarcia do następnego celu.

Zazwyczaj przyjeżdżałem w pierwszej połowie popołudnia, mając mnóstwo czasu na zwiedzanie okolicy, odkrywanie różnych zabytków i poświęcenie się mojej pasji do historii średniowiecza. Krótko mówiąc, podróż pociągiem elektrycznym nie przeszkodziła mi w cieszeniu się wakacjami.

Ta stacja benzynowa, która zmieniła moje spojrzenie

Jeden konkretny epizod szczególnie zapadł mi w pamięć. W drodze tam, autostradą A22, wpadłem w panikę na stacji benzynowej Crocetta Nord: poziom paliwa szybko spadał, a okazało się, że stacja wskazana przez aplikację znajdowała się właściwie w przeciwnym kierunku, na jezdni południowej.

W drodze powrotnej byłem natomiast o wiele spokojniejszy. Gdy zobaczyłem, że również w Crocetta Sud słupki ładowania nie działają, nie martwiłem się. Mimo to zatrzymałem się na zwyczajową przerwę i przechodząc obok stacji ładowania, ze zdziwieniem zauważyłem, że ekran jest włączony.

Podłączyłem samochód i rozpocząłem ładowanie – wszystko działało. Wtedy wszedłem do autogrillu i poinformowałem o tym pracownika, który skontaktował się z Autostrade, aby poinformować o przywróceniu funkcjonowania słupka i poprosić o usunięcie powiadomienia.

To mały epizod, ale znaczący: bezpośrednie doświadczenie może okazać się o wiele mniej skomplikowane, niż sugeruje narracja często towarzysząca samochodom elektrycznym.

Electroverse, rzeczywista autonomia i koszty podróży

Przez całą podróż korzystałem ze swojego ulubionego aplikacji, Electroverse, z którą radzę sobie doskonale, ponieważ jest kompatybilna z większością głównych sieci w Europie. Jeszcze bardziej praktyczna jest dla mnie odpowiadająca jej karta, która umożliwia natychmiastowe rozpoczęcie ładowania.

Podróż pozwoliła mi również lepiej zrozumieć rzeczywisty zasięg Dolphin Surf w różnych warunkach jazdy. Deklarowany zasięg wynosi 322 kilometry, ale gdy naładowuję baterię do 100%, komputer pokładowy często wskazuje aż 350 kilometrów.

Na autostradzie, dostosowując się do prędkości ruchu, osiągnąłem rzeczywisty zasięg przekraczający 200 kilometrów – wystarczająco dużo, by przejechać ponad dwie godziny bez obaw.

Zazwyczaj zatrzymywałem się, gdy w baterii pozostawało około 20% energii, a czasem nieco mniej, nigdy jednak nie pozwalając, by poziom naładowania spadł poniżej 10%. Każdej nocy udawało mi się doprowadzić poziom naładowania do 100% za pomocą ładowarki publicznej znajdującej się w pobliżu hotelu. Pewnego razu spałem w obozie i użyłem ładowarki awaryjnej podłączonej do zwykłej gniazdka przeznaczonego dla kamperów.

Nie prowadziłem dokładnych statystyk dotyczących zużycia i kosztów, ale wydaje mi się, że zużycie było zgodne z tym, co mam podczas codziennej jazdy – około 100 kilometrów do pracy. Koszty ładowania były natomiast znacznie niższe dzięki francuskim i hiszpańskim stawkom, więc nie musiałem ciągle szukać najkorzystniejszych ofert.

Również mały samochód elektryczny „daje radę”

Podróż z Bolonii do Kraju Basków, którą powtórzyłem również we wrześniu, była dla mnie sukcesem. Jest jeden aspekt, który chcę podkreślić: mam 30 lat, ale nie jestem entuzjastą technologii. Korzystam z niej tylko wtedy, gdy jest to konieczne i dostępne dla wszystkich.

Dlatego uważam tę przygodę za szczególnie znaczącą. Nie planowałem każdej zatrzymania co do minuty, nie używałem skomplikowanych narzędzi i nie musiałem opracowywać specjalnych strategii dotyczących zarządzania baterią.

Mój BYD Dolphin Surf, samochód kompaktowy przeznaczony przede wszystkim do miasta, w którym czuję się doskonale podczas codziennego użytkowania, pozwolił mi bez większych trudności podjąć się nawet 1500-kilometrowej podróży międzynarodowej. Dla mnie była to konkretna demonstracja, że przy minimalnej elastyczności i rozsądnych przerwach podróżowanie samochodem elektrycznym może być doświadczeniem normalnym, relaksującym, a nawet przyjemnym.

Zobacz także WIDEO

Poprzedni artykuł

EICMA 2026 – test samochodów elektrycznych: dziesięć pawilonów na największej dotychczas edycji

Następny artykuł

Kryzys europejskiego przemysłu samochodowego ma charakter strukturalny. Włoskie komponenty są w niebezpieczeństwie