Australia wynalazła kolejny sposób na pozyskiwanie czystego, taniego i wydajnego wodoru, wykorzystując metal reagujący z wodą, który można ponownie wykorzystać.
01/11/2026 07:00
Aktualizowane na
01/11/2026 07:00
Wodór od lat jest uważany za jeden z potencjalnych filarów transformacji energetycznej, jednak jego produkcja wciąż jest ograniczona wysokimi kosztami, intensywnym zużyciem energii oraz zależnością od oczyszczonej wody.
W tym kontekście zespół z Uniwersytetu w Sydney opracował alternatywną metodę, która ma na celu przezwyciężenie tych barier poprzez wykorzystanie światła słonecznego i ciekłego metalu.
Woda morska, światło, galium i możliwość ponownego użycia
Praca opublikowana 10 lutego 2026 roku przedstawia system zdolny do wytwarzania wodoru zarówno z wody słodkiej, jak i morskiej, co znacznie rozszerza jego zastosowanie w porównaniu z tradycyjnymi technologiami.
Proces opiera się na użyciu galu, metalu o niskiej temperaturze topnienia, który może pozostawać w stanie ciekłym w temperaturze zbliżonej do temperatury otoczenia. W eksperymencie małe cząsteczki lub krople galu są wprowadzane do wody i wystawiane na światło (słoneczne lub sztuczne), co aktywuje reakcję chemiczną na ich powierzchni.
Kluczem jest fototermiczne zachowanie tego systemu. Światło nagrzewa gal, co powoduje utlenianie na granicy między metalem a wodą. W rezultacie powstaje wodór oraz produkt uboczny – tlenohydroksyd galu.
Zgodnie z publikacją w czasopiśmie naukowym Nature, promieniowanie pełni podwójną funkcję: nie tylko dostarcza energii cieplnej, ale także niszczy warstwę tlenku, która naturalnie powstaje na powierzchni metalu, umożliwiając ciągłe trwanie reakcji.
Jednym z najważniejszych aspektów tego systemu jest jego charakter cyrkularny. Wytworzony tlenek wodoru może być później zredukowany w celu odtworzenia pierwotnego galu, co umożliwia ponowne wykorzystanie materiału w kolejnych cyklach. Takie rozwiązanie zmniejsza zużycie zasobów i poprawia potencjalną wykonalność procesu w dłuższej perspektywie.
W odróżnieniu od tradycyjnych metod, takich jak elektroliza, które wymagają energii elektrycznej, a w wielu przypadkach również oczyszczonej wody, ten system eliminuje obie te zależności. Możliwość pracy bezpośrednio z wodą morską pozwala uniknąć konieczności odsyrania, co jest jednym z czynników zwiększających koszty produkcji zielonego wodoru.
Pod względem wydajności urządzenie osiągnęło maksymalną efektywność 12,9% w warunkach eksperymentalnych. Chociaż ta wartość wciąż jest daleka od standardów niezbędnych do zastosowania przemysłowego, badacze uważają ją za konkurencyjną dla technologii znajdującej się na wczesnym etapie rozwoju.
Rozwój tego projektu prowadzi profesor Kourosh Kalantar-Zadeh z Szkoły Inżynierii Chemicznej i Biomolekularnej wraz ze swoim zespołem, którzy przedstawiają ten system jako nową metodę „wydobywania” wodoru bezpośrednio z wody za pomocą prostszych i potencjalnie skalowalnych procesów.
Poza obecną efektywnością, wartość tego osiągnięcia leży w zmianie podejścia. Metoda ta pokazuje, że możliwe jest wytwarzanie wodoru bez konieczności korzystania z złożonej infrastruktury czy ograniczonych surowców, opierając się wyłącznie na trzech powszechnie dostępnych elementach: wodzie, w tym morskiej, świetle oraz metalu nadającym się do ponownego użycia.
Zespół już pracuje nad poprawą wydajności oraz rozwijaniem systemów o większej skali. Celem jest sprawdzenie, czy ta technologia może ewoluować od testów laboratoryjnych do praktycznego rozwiązania przemysłowego.