Żegnaj wewnętrzna ścieżka na niektórych rondo w Hiszpanii: dlaczego coraz częściej pojawia się utwardzone podłoże

03/10/2026 11:30

Zaktualizowano na

03/10/2026 11:30

Rondy nie muszą przez cały okres swojego istnienia zachowywać tej samej konfiguracji, z jaką zostały zbudowane, ponieważ zarządcy dróg mogą zmieniać ich oznakowanie i geometrię, gdy intensywność ruchu, typowe zachowania pojazdów lub wymogi bezpieczeństwa nakazują reorganizację ruchu.

Jedna z takich działań tworzy dość osobliwy obraz w niektórych miejscach hiszpańskiej sieci dróg: to rondy na tyle duże, by pomieścić kilka pasów ruchu, w których część obwodu jest wyłączona z użycia dzięki dużym obszarom białych pasów, co zmniejsza dostępną przestrzeń do jazdy.

Celem jest zmiana sposobu przemieszczania się przez rondo

DGT wyjaśnia, że układ ronda można dostosować do jego konkretnych cech w celu zmniejszenia kolizji między pojazdami, przewidywania decyzji kierowców oraz zapewnienia bezpieczniejszego i płynniejszego ruchu, wykorzystując do tego zarówno oznakowanie pionowe, jak i znaki namalowane bezpośrednio na jezdni.

Zamknięcie części dostępnej przestrzeni pozwala również kształtować tor jazdy pojazdów, ponieważ zbyt szeroki pierścień może ułatwiać znacznie bardziej proste trasy, natomiast bardziej zamknięta geometria zmusza do wyraźniejszego pokonywania zakrętów ronda i sprzyja niższym prędkościom jazdy.

Zatem nie istnieje powszechne usunięcie wewnętrznej pasy dla wszystkich hiszpańskich rondo, lecz różne rozwiązania, które właściciele dróg mogą zastosować w zależności od geometrii i ruchu na danej skrzyżowaniu, co jest wyraźnie uwzględnione w strategii bezpieczeństwa drogowego DGT.

Białe pasy przekształcają tę przestrzeń w strefę, w której nie wolno jechać.

Elementem używanym do zamknięcia tych powierzchni jest tak zwany cebreado, identyfikowany obecnie w oficjalnym katalogu znaków drogowych pod numerami M-7.1 i M-7.2 – są to ukośne, równoległe pasy otoczone linią ciągłą, których celem jest oddzielenie od ruchu określonej części jezdni.

Rozporządzenie ogólne w sprawie ruchu drogowego stanowi, że żaden kierowca nie może wjechać swoim pojazdem na obszar wyznaczony w ten sposób, z wyjątkiem przypadków przewidzianych dla tych, którzy są zobowiązani do jazdy po krawędzi jezdni, dlatego ta centralna powierzchnia nie powinna być interpretowana jako dodatkowa pasówka ani jako przestrzeń dostępna do skrócenia trasy wewnątrz ronda.

Rozwiązanie, które dodatkowo uwydatnia trasę

Takie oznaczenia umożliwiają ponadto łatwe rozróżnienie tego, która część jezdni jest wyłączona z ruchu, oraz pomagają w wizualnym ukierunkowaniu trasy – zasada ta występuje również w technicznych zaleceniach dotyczących dróg dla wiaduktów, gdzie proponuje się użycie różnych rodzajów nawierzchni, farb oraz elementów odblaskowych w celu wyróżnienia określonych powierzchni i podkreślenia trasy, którą muszą przejeżdżać pojazdy.

W rezultacie powstają wiadukty, które na pierwszy rzut oka mogą wydawać się zaprojektowane dla dwóch pasów ruchu, ale po modyfikacji oznakowania poziomego funkcjonują z bardziej ograniczoną powierzchnią jazdy – takie rozwiązanie ma na celu uporządkowanie ruchu i zapobieganie wykorzystywaniu nadmiarowego przestrzeni jako przedłużenia jezdni.