2,934 panele słoneczne wytwarzające 1 780 000 000 kWh: to jest sposób, który znalazła Chiny, aby nie pozbawiać ziemi 1 200 ha.
30/09/2026 17:30
Zaktualizowano na
30/09/2026 17:30
Chiny od lat przewodzą na świecie w zakresie wdrażania energii odnawialnej, ale ich szybki rozwój przemysłowy i miejski spowodował nieoczekiwany problem: brak przestrzeni. W wielu z najbardziej zaludnionych regionów kraju dostępna ziemia pod nowe infrastruktury energetyczne jest ograniczona i droga.
w obliczu tego ograniczenia kraj wybrał ambitne i nietypowe rozwiązanie: przeniesienie produkcji energii elektrycznej na morze.
Elektrownia słoneczna w Dongying
Rezultatem jest nowe pokolenie morskich elektrowni słonecznych, które dążą do wytwarzania energii elektrycznej na dużą skalę, nie konkurując o teren z miastami, rolnictwem czy przemysłem. Wśród nich wyróżnia się projekt o ogromnych rozmiarach, który symbolizuje strategiczny zwrot azjatyckiego giganta w kierunku wykorzystania energii z środowiska morskiego.
Instalacja, położona u wybrzeży prowincji Shandong, w mieście Dongying, stanowi część rosnącej tendencji: pływających elektrowni fotowoltaicznych na otwartym morzu. W odróżnieniu od systemów zainstalowanych w zbiornikach wodnych lub jeziorach, te infrastruktury muszą radzić sobie z znacznie trudniejszymi warunkami, takimi jak fale, zasolenie wody czy silne wiatry.
Kompleks zajmuje obszar morski o powierzchni 1.200 hektarów, pokryty 2.934 panelami słonecznymi o długości 60 metrów i szerokości 35 metrów, zamontowanymi na platformach pływających. Struktury te są zakotwiczone na dnie morza w celu utrzymania stabilności i połączone z lądem za pomocą kabli podwodnych, które przenoszą energię do kontynentalnej sieci elektrycznej.
Szarafta morska oferuje liczne zalety. Główną z nich jest dostępność dużych obszarów, które nie są wykorzystywane w inny sposób, co umożliwia rozwijanie projektów o mocy trudnej do osiągnięcia na lądzie. Ponadto woda pomaga chłodzić panele, zwiększając ich efektywność i zmniejszając straty spowodowane temperaturą. Minimalizuje się również wpływ na ekosystemy lądowe oraz konflikty związane z wykorzystaniem gruntów.
Chiny nie zaczynają od zera w tej dziedzinie. W ostatnich latach wybudowały liczne pływające elektrownie słoneczne w dawnych zalanych kopalniach i sztucznych zbiornikach wodnych. Jednak przejście na otwarte morze stanowi znacznie większy wyzwanie techniczne. Platformy muszą oprzeć się korozji, burzom oraz zmianom przypływów przez dziesięciolecia eksploatacji.
Tego typu projekty wpisują się w strategię energetyczną kraju, która ma na celu zmniejszenie zależności od węgla bez hamowania jego rozwoju gospodarczego. Chiny są największym na świecie emitentem CO₂, ale także największym inwestorem w energie odnawialne oraz głównym instalatorem mocy słonecznych i wiatrowych na świecie.
Rozwój infrastruktury morskiej wynika również z logiki terytorialnej. Regiony przybrzeżne gromadzą znaczną część populacji oraz działalności przemysłowej, dlatego wytwarzanie energii elektrycznej w pobliżu ośrodków zużycia zmniejsza straty podczas transportu i poprawia stabilność systemu energetycznego.
Megawęzeł w Shandong ma nominalną moc 1 GW, co pozwala mu produkować 1,780 miliarda kWh energii. Dzięki temu może dostarczyć wystarczającą ilość prądu dla 2,6 miliona gospodarstw domowych, co odpowiada 60% ich zapotrzebowania, przy jednoczesnym uniknięciu emisji 1,3 miliona ton CO2. Wyprodukowana energia zostanie włączona do regionalnej sieci, przyczyniając się do zaspokojenia rosnącego zapotrzebowania na energię elektryczną we wschodniej części kraju.
Kolejnym istotnym aspektem jest eksperymentalny i skalowalny charakter projektu. Jeśli model okaże się technicznie i ekonomicznie wykonalny, można by go powtórzyć na dużą skalę w innych obszarach przybrzeżnych Chin oraz w krajach o wysokiej gęstości zaludnienia i ograniczonych zasobach gruntowych.
Rozwój energii słonecznej na morzu otwiera również drogę do systemów hybrydowych, które łączą fotowoltaikę z energią wiatrową morską, a nawet z produkcją zielonego wodoru. Takie połączenia umożliwiłyby lepsze wykorzystanie przestrzeni oraz stabilizację wytwarzania energii odnawialnej.
Jednak rozwój tych infrastruktur nie jest pozbawiony pytań. Koszty instalacji i konserwacji są wyższe niż na lądzie, a ich wpływ na ekosystemy morskie i żeglugę jest nadal badany. Kluczowe będzie również sprawdzenie ich odporności na skrajne zjawiska meteorologiczne w dłuższej perspektywie.
