← Powrót do artykułów
Inne

Oszczędności od 25 do 30% po zaprzestaniu używania przewodów: Southwire na stacjach ładowania pojazdów elektrycznych

Oszczędności od 25 do 30% po zaprzestaniu używania przewodów: Southwire na stacjach ładowania pojazdów elektrycznych

Opublikowano 17 listopada 2026 roku przez Jeremy’ego Ewalda i umieszczone w kategoriach: Ciekawostki, Floty i infrastruktura, Ciekawostki o flotach i infrastrukturze, Ciekawostki o infrastrukturze, Wiadomości prasowe, Infrastruktura.

Dlaczego przejście na Północnoamerykański Standard Ładowania (NACS) utrudniło produkcję kabli do szybkiego ładowania prądem stałym, zamiast ją ułatwić

Ładowanie o mocy megawatowa przy prądzie 1500 A wymaga użycia chłodzonej cieczą zawartości wewnątrz kabla. Jak wygląda rzeczywiście kabel chłodzony cieczą

Zgodnie z obliczeniami Southwire, użycie kabla w osłonie obniża całkowity koszt o 25 do 30%, a jego korzyści są widoczne już przed zakończeniem montażu

Dlaczego strategia „aluminium teraz, miedź później” przestała być skuteczna, gdy rozmiary obiektów zaczęły się podwajać

Gdzieś w Stanach Zjednoczonych znajduje się stacja ładowania pojazdów elektrycznych, gdzie inżynier terenowy firmy Southwire wyciągnął przewód z jego osłony kilka miesięcy po uruchomieniu stacji i znalazł na nim ślady opon. Ktoś przejechał po kablu, gdy ten leżał na ziemi w oczekiwaniu na wyciągnięcie. W innej stacji odpadki, które wpadły do osłony, niszczyły izolację przewodów, co doprowadziło do zwarcia z neutralnym i wyłączenia urządzenia doładowywania. Nikt nie projektuje takich rozwiązań. Ale jak mówi Joe Fawcett, nikt też nie powinien się tym dziwić, ponieważ konwencjonalny sposób budowy podziemnej części stacji ładowania polega na dostarczeniu na miejsce pracy zwiniętego przewodu przyklejonego taśmą i liczeniu na to, że wszystko zadziała poprawnie.

Fawcett jest menedżerem sprzedaży ds. rozwoju biznesu w dziale rozwiązań infrastruktury eMobility w Southwire, producencie przewodów i kabli z Georgii, a jego obszar obejmuje odcinek od transformatora energetycznego do dystrybutora: linie zasilania napięcia średniego, banki kanałów oraz produkt firmy typu cable-in-conduit (CIC), który przybywa na jednym bębnie z przewodnikami już umieszczonymi wewnątrz HDPE. Jego kolega Kevin Wahl, główny inżynier konsultingowy w grupie Southwire® CableTechSupport™ Services, zajmuje się drugą połową: kablem do ładowania, który zwisa z dystrybutora, może się skręcać, zagiąć i być niszczyony przez ludzi. Southwire poinformowało Charged w wywiadzie z 2025 roku, że około 95% ich kabli do ładowania pojazdów elektrycznych jest produkowanych zgodnie z wymaganiami konkretnych projektów, co daje Wahlowi szeroki obraz tego, co może pójść nie tak.

Oba te elementy mają wspólny problem, jakim jest ciepło, oraz wspólny trend, polegający na większym prądzie przepływającym przez mniejsze przewody. W przypadku dystrybutorów oznacza to podział dwóch dużych przewodów na cztery mniejsze, pracujące równolegle, a przy mocy rzędu megawatów, około 1500 A, rezygnację z chłodzenia pasywnego na rzecz przepływu schłodzonej cieczy wewnątrz samego kabla. Pod ziemią oznacza to układy kanałów umieszczanych bez żadnych odstępów, beton, którego rezystywność cieplna różni się w zależności od dostawcy, oraz właścicieli obiektów, którzy planowali zastąpić aluminium miedzią, gdy potrzebowali większej mocy, by ostatecznie odkryć, że kolejna rozbudowa podwaja rozmiar stacji.

Liczba podana przez Fawcetta dla CIC to oszczędności w wysokości 25 do 30% w całkowitych kosztach, a jeszcze większe oszczędności w kosztach robocizny. Jego okres zwrotu inwestycji: „Zanim skończymy jej instalację, inwestycja zostanie już zwrócona.”

Charged rozmawiał z Fawcettem i Wahl o tym, co zmieniło się w ciągu pięciu lat projektowania kabli do ładowania, dlaczego przejście na standard NACS utrudnia prace inżynieryjne, jak wygląda w środku kabel chłodzony cieczą, jaka jest część problemu trwałości, której nie można w pełni rozwiązać poprzez projekt kablego, oraz dlaczego krzywa popytu w magazynie flotowym zupełnie nie przypomina krzywej popytu w punkcie ładowania przy autostradzie.

Patrząc na miejsce ładowania, od połączenia z siecią energetyczną aż po pojazd, jakie są największe wyzwania inżynieryjne związane z kablami i jak zmieniły się one w ciągu ostatnich pięciu lat?

Joe Fawcett: Pójdę pierwszy, a Kevin może odebrać to przy automatach. Skala tych stacji ładowania rośnie, szczególnie w miarę przechodzenia na ładowanie flot. Często takie stacje wymagają oddzielnego usługodawcy oraz oddzielnego transformatora od dostawcy energii, a także kabli średniego napięcia, które mają dłuższy czas realizacji zamówień niż kable 600 V. Dlatego kluczowe jest właściwe zaplanowanie już na wczesnym etapie. Same transformatory obecnie mają dość długi czas realizacji. Ale rozmawiamy z ludźmi o tym, jaki standard można zastosować w projektowaniu kabli średniego napięcia. Wszyscy szukają czegoś nieco innego, ale im bardziej standardowe będą nasze konfiguracje, tym łatwiej będzie utrzymywać zapasy i realizować zamówienia.

Kevin Wahl: Od urządzeń dozujących, sprzętu do ładowania pojazdów elektrycznych (EVSE), aż po same pojazdy – w porównaniu z pięcioma laty temu istnieje wiele tych samych wyzwań. Dlatego kable muszą być lżejsze, mniejsze, bardziej elastyczne, łatwiejsze w obsłudze, a jednocześnie trwałe. Trzeba pamiętać, że ludzie nie traktują ich z takim szacunkiem, miłością i troską, jak mogliby traktować coś, co należy do nich, szczególnie w przypadku publicznych stacji ładowania. Kable te są często nadużywane.

Jedną z rzeczy, które mogą się nieco różnić od sytuacji sprzed pięciu lat, jest złącze. Pięć lat temu standardem były złącza typu SAE J1772 Type 1, czyli CCS – Combined Charging System – służące do szybkiego ładowania. Tesla miała własne rozwiązanie, które nazywa się NACS, North American Charging Standard. W ciągu ostatnich pięciu lat stacje Supercharger firmy Tesla rozwijały się znacznie szybciej niż wiele innych, a wszyscy pozostali producenci samochodów, takie jak Ford czy Chevrolet, postanowili przejść na standard NACS. To złącze jest nieco mniejsze, wymaga innej konfiguracji kabli oraz innych przewodów sygnałowych, co sprawia, że kable są jeszcze mniejsze, co naprawdę testuje granice tego, co możemy osiągnąć pod względem konstrukcji kabli. To jeden z największych wyzwań.

Z strony rządu wiele przepisów nadal może wymagać, aby nowe stacje ładowania miały złącza CCS1 lub typu 1, ale większość nowych samochodów będzie korzystać z standardu NACS. Dlatego przepisy wciąż muszą nadrobić zaległości.

Ludzie nie traktują tych urządzeń z należytym szacunkiem, miłością i troską, jakby były własnością osobistą, szczególnie w przypadku stacji ładowania publicznych. Są one często nadużywane.

Co zmienia się w kablach przy przechodzeniu na szybkie ładowanie prądem stałym i wyższe prądy?

Wybór: Największą zmianą w projektowaniu kabli są oczywiście większe przewody miedziane, które muszą przenosić tak dużą ilość mocy. Jednak gdy rozmiary kabla stają się bardzo duże, pojawiają się zalety związane z podziałem przewodów na mniejsze części. Zamiast mieć dwa ogromne przewody prowadzące z urządzeń zasilających do pojazdu, ich podział na cztery mniejsze przewody i prowadzenie ich równolegle może sprawić, że kabel będzie fizycznie mniejszy, a także nieco bardziej elastyczny, ponieważ mniejsze przewody miedziane łatwiej się zginają. W tym przypadku większość masy kabla pochodzi od samych przewodów miedzianych, a nie od innych komponentów, takich jak polimery czy wypełniacze.

Gdy przechodzimy na jeszcze wyższe poziomy zasilania, mamy do czynienia z ładowaniem o mocy megawatów. Duża część tych rozwiązań nadal znajduje się w fazie testów. Wykorzystuje się je w dużych autobusach, ciężarówkach i podobnych pojazdach, przy bardzo wysokiej mocy, około 1500 amperów. W takich przypadkach konieczne jest chłodzenie cieczą. Jest to znacznie bardziej złożony projekt oraz inna konstrukcja obiektu, ponieważ potrzebne są chłodnice. Jednak teraz dąży się do zmniejszenia ilości miedzi w kablu i pracy przy wyższych prądach, ponieważ kabel jest aktywnie chłodzony. Można to zastosować przy ładowaniu o mocy megawatów, a faktycznie zaczynamy widzieć, że niektóre stacje szybkiego ładowania prądem stałym również wykorzystują tę technologię, dzięki czemu mogą mieć mniejszy kabel, a mimo to ładować pojazdy znacznie szybciej.

W pewnym momencie zbyt duża ilość miedzi staje się nieracjonalna. Co jeszcze znajduje się w kablu chłodzonym cieczą?

Wybór: Jak odbywa się chłodzenie? Czy jest to mieszanina wody z glikolem? Czy to jakiś olej dielektryczny? Różne środki chłodzące mają różne pojemności cieplne. Sposób, w jaki chłodnice przepuszczają ciecz przez kabel, może wpływać na ich efektywność chłodzenia: różne prędkości przepływu, chłodzenie bezpośrednie lub pośrednie. Mam na myśli takie projekty, w których miedź jest zanurzona w oleju dielektrycznym i chłodzona bezpośrednio, albo chłodzenie pośrednie, w którym znajdują się rurki z cieczą, a otaczają je izolowane miedziane przewody.

W przypadku ścieżki chłodzenia można ją zaprojektować tak, by przepływała nad miedzianymi przewodnikami i wracała przez rurę powrotną, albo może przepływać w górę jednego przewodnika, a następnie z powrotem przez inny w obwodzie równoległym. Podczas powrotu ta ciecz nie jest już tak zimna, ponieważ została już podgrzana w drodze wyjścia przez pierwszy przewodnik. Dlatego konieczne jest opracowanie różnych projektów kabli, które będą w stanie dostarczyć wymaganą moc, spełnić wymagany czas cyklu ładowania oraz współpracować z systemem chłodzenia znajdującym się w sprzęcie zasilającym.

Jakie są największe problemy w praktyce i jak je uwzględniać przy projektowaniu?

Wybór: System zarządzania kablami stanowi kluczową część tego rozwiązania. Jeśli mowa o dużych, ciężkich kablach, nie można ich po prostu trzymać za mały pierścień, jak to bywa na stacjach benzynowych. Ludzie używają takiego rozwiązania na wielu stacjach ładowania pojazdów elektrycznych, ponieważ ta technologia jest dostępna, znana i powszechnie stosowana. Jednak jeśli trzyma się kabel tylko w tym jednym punkcie, z powodu jego dużej masy zacznie się on opuszczać, co prowadzi do naruszenia minimalnego promienia zgięcia. Wtedy pojawiają się zagięcia w miedzi, fale na osłonie kabla oraz znaczna degradacja jego jakości.

Ponadto można zauważyć, że ludzie ciągle go skręcają. Pierwsza osoba bierze kabel z EVSE i odwraca się w lewo, aby włożyć go do pojazdu. Następna osoba bierze go i znów odwraca się w lewo. W ten sposób kabel jest ciągle skręcany. Dlatego kabel do pojazdów elektrycznych musi być zaprojektowany tak, aby wytrzymać takie nadużycia. W procesie produkcji kabli stosujemy tzw. neutralizację, czyli eliminujemy wszelkie możliwe skręty kabela wsteczne, dzięki czemu ma on mniejszą „pamięć” o byciu skręcanym. Dzięki temu unika się zjawiska zwanego skręcaniem się kabela jak śrubka. Czasami można zobaczyć kabel, który wygląda na bardzo zniszczony, jak śrubka, a to zwykle dlatego, że jest to kabel nieneutralizowany, co jest częste w tańszych lub bardziej ekonomicznych produktach kablowych.

Ale system zarządzania kablami to nie coś, co możemy w pełni zaprojektować. Możemy tylko przedstawiać zalecenia. Istnieje nowy standard NEMA, NEMA EVSE 40007, a ja brałem udział w komitecie, który opracował wytyczne oraz najlepsze praktyki dotyczące systemów zarządzania kablami do ładowania pojazdów elektrycznych. Użycie większych elementów wspierających w kształcie litery U lub systemu automatycznego, który ściąga kabel z powrotem, pomaga kontrolować jego ciężar, dzięki czemu kabel nie leży na ziemi i nikt nie może nad nim przejść, na niego nadepnąć lub o niego się potknąć.

Jeśli będziesz trzymać kabel tylko w tym jednym małym punkcie, to ze względu na jego duży ciężar zacznie opadać i będzie naruszać własny minimalny promień zgięcia.

W jakim stopniu przechodzenie na standaryzowane złącza zmieniło samą inżynierię kabli?

Wybór: Ponownie chodzi tu głównie o to, by zrobić go mniejszym. Jeśli porównać złącze NACS z starym złączem CCS1, to pierwsze jest znacznie mniejsze. W CCS1 napięcie przemiennoprądowe znajdowało się u góry, a dwa duże piny prądu stałego u dołu, dzięki czemu w złączu było dużo miejsca na dokręcenie końcówek. Można było używać większego kabla, ponieważ złącze było większe, ale było to nieco niewygodne. Jeśli pomyślimy o 67-letniej babci, która chce po prostu naładować swój samochód, taki duży kabel może sprawiać trudności przy manewrowaniu i podłączaniu.

NACS faktycznie pozwala na użycie lżejszego lub mniejszego kabla, ponieważ wykorzystuje te same zaciski dla prądu stałego i przemiennego oraz potrafi rozpoznać, co jest podłączone. Z drugiej strony, zbyt cienkie kable są pod dużym obciążeniem. Niektóre z tych złączy, szczególnie duże złącza szybkiego ładowania prądem stałym, mogą być dość ciężkie, więc ciężki złącze na końcu może wywierać duży nacisk na kabel w miejscu połączenia z pojazdem. Należy upewnić się, że używa się odpowiednich uszczelnień, elementów chroniących przed naprężeniami i podobnych rozwiązań, a także elastycznych przewodników, aby można było dokonać zakończenia wewnątrz, ponieważ przestrzeń do pracy jest bardzo mała.

Kolejną kwestią jest to, że wszystkie te przewody znajdują się bardzo blisko siebie, a przy wyższych częstotliwościach używanych w szybkim ładowaniu prądem stałym może powstać dużo szumów. Dlatego konieczne staje się zabezpieczenie tych przewodów sygnałowych, przewodu sterującego CP oraz przewodu kontrolującego odległość PP, czyli pinów, które komunikują się z samochodem. Również wszystkich innych przewodów sygnałowych, komunikacyjnych lub służących do pomiaru temperatury w kablu. W takich przypadkach rozważa się zabezpieczenia z plecionki, ponieważ zapewniają one większą elastyczność. Jednak wiąże się to z wyższymi kosztami, więc pojawiają się kompromisy w projektowaniu. Chociaż chronimy się przed szumami elektrycznymi, dodajemy przy tym wiele etapów produkcji i zwiększamy złożoność. Dlatego warto przyjrzeć się zastosowaniu i zastanowić się, czy nie wystarczy zabezpieczenie z folii oraz przewód odprowadzający. To znacznie ułatwia proces kablowania i pomaga obniżyć koszty, ponieważ jest o wiele mniej miedzi w porównaniu z konstrukcją z osłoną z plecionki.

Na stronie Southwire wspomina się o rozwiązaniu Cable-in-Conduit. Jakie problemy ono rozwiązuje w porównaniu z tradycyjną instalacją kanałów i przeciąganiem przewodów?

Fawcett: Mówimy tu o rozwiązaniach podziemnych, o infrastrukturze, która doprowadza prąd od transformatora do dystrybutora. Cable-in-Conduit to produkt złożony – bierzemy kanał z HDPE i podczas jego produkcji umieszczamy w nim kabel. W typowej instalacji najpierw skleja się kanały z PVC w rowie, potem wraca się później i przeciąga linę jako odrębną operację, a następnie używa tej liny do przeciągnięcia przewodów w kolejnej operacji.

Staramy się więc rozwiązać kilka problemów. Pierwszym z nich jest obsługa materiałów. Wysyłamy wam jedną rolkę, na której przewód jest już umieszczony w rurce, zamiast oddzielnych rolków z przewodem oraz zwykle przyczepy z całą rurką, akcesoriami i klejem. Kolejnym problemem, którym się zajmujemy, jest możliwe uszkodzenie kabla. Wiele z tych zadań odbywa się na parkingu, gdzie może znajdować się żwir, szkło i rozbite butelki. Wiele z tych tras jest krótszych, więc zamiast przybywać na rolkach, przewody czasami przybywają zwinięte i przyklejone taśmą, a pierwszym krokiem jest odcięcie taśmy i rozwinięcie kabla na ziemi. Jeśli na tej ziemi znajdują się jakiekolwiek odłamki, istnieje duże prawdopodobieństwo uszkodzenia kabla. Gdy fizycznie wciągasz ten przewód do kanału, może on ocierać się o krawędź kanału lub o szynę znajdującą się na dnie urządzenia sterującego, co może spowodować uszkodzenie izolacji. Choć nie doprowadzi to od razu do awarii, może stanowić problem w przyszłości.

Widzieliśmy to w wielu projektach, gdzie ludzie wracali po roku lub sześciu miesiącach od uruchomienia obiektu. Na jednym z obiektów jeden z kolegów Kevina poszedł tam i gdy wyciągnął przewód, zauważył na nim ślady opon, ponieważ gdy leżał na ziemi, ktoś po nim przejechał. Mieliśmy też inny przypadek, gdy przewód został uszkodzony, a jakiś element wpadł do rury, co z czasem doprowadziło do przebicia izolacji i zwarcia między fazą a neutralnym. Dystrybutor nie funkcjonował, więc musieli zastąpić kabel. Dlatego eliminując tę czynność polegającą na wyciąganiu przewodu, eliminuje się ryzyko problemów, które mogą wystąpić, gdy kabel jest instalowany w tradycyjny sposób.

To przyczynia się do oszczędności na robociznie. Dzięki wyeliminowaniu procesu ciągnięcia przewodów zazwyczaj można powiedzieć, że oszczędzasz od 25 do 30% całkowitego kosztu, a nawet więcej w zakresie robocizny. Płacisz nieco wyższą cenę za produkt, ponieważ my wkładamy ten przewód do rurki za ciebie, ale zyskany czas w pełni rekompensuje to wyższy koszt. Ktoś zapytał mnie o okres zwrotu z inwestycji wynikającej z wyższych kosztów – zanim skończymy instalację, już zwrócisz tę inwestycję.

Kiedy CIC może nie być właściwym wyborem? Jeśli mam bardzo krótkie odcinki instalacji, to może nie być dobrym rozwiązaniem. Jeśli muszę przejść od instalacji podziemnej na powierzchniową, również może to nie zadziałać, ponieważ rury HDPE nie mogą być instalowane bez ochrony. Muszą być albo zakopane, albo umieszczone w betonie. Natomiast gdy mamy dłuższe, bardziej powtarzalne odcinki, to przynosi to znaczne oszczędności w zakresie kosztów robocizny. Na naszej stronie internetowej mamy kalkulator oszczędności robocizny, dzięki któremu można przeprowadzić różne symulacje: jak wyglądałoby to przy użyciu PVC w porównaniu z CIC?

Ktoś zapytał mnie o okres zwrotu inwestycji związanej z wyższymi kosztami. Zanim skończymy instalację, inwestycja ta jest już zwrócona.

Gdy stacje ładowania stają się większe, a poziom mocy rośnie, o czym inżynierowie powinni myśleć inaczej pod względem modelowania termicznego i pojemności?

Fawcett: Wyższy prąd, a tak samo jak w przypadku kabli EVSE, problemem jest ciepło. Podczas obserwacji wielu instalacji zwykle kopie się row, układa w nim te kable lub rury, a następnie wprowadza przewody do środka. Mniej więcej tworzy się w ten sposób system kanałów, ale wielu ludzi nie traktuje tych miejsc podłączeń do pojazdów elektrycznych w ten sposób. Po prostu układają rury lub kable jedne na drugich, nie zachowując odpowiedniej odległości. Inżynierowie zazwyczaj uwzględniają to i na planach znajdują się odpowiednie schematy, ale to nie zawsze jest przestrzegane w terenie. Gdy układamy te kable i rury zbyt blisko siebie, nie mogą one odprowadzić ciepła. A to zależy od rezystywności cieplnej gleby oraz innych czynników.

Wybór: Jeśli układasz kable w rurach przewodzących lub w kanałach w betonie, musisz zwrócić się do dostawcy betonu i dowiedzieć się, jaka jest jego wartość rho. Nie wszystkie rodzaje betonu są takie same. Nawet jeśli przeprowadziłeś obliczenia dla betonu w jednym miejscu, może się on różnić, ponieważ po drugiej stronie miasta masz innego dostawcę betonu.

Często ludzie mówią, że dziś kupią aluminium, ponieważ jest tańsze, a później w przyszłości mogą przesiąść się na miedź – przy tym samych rozmiarach i odstępach – aby uzyskać nieco większą zdolność prądową. Aby osiągnąć taką samą zdolność prądową jak przy użyciu miedzi, przy aluminium zazwyczaj trzeba wybrać rozmiar o dwa numery większy. Jednak teraz widzimy, że ludzie nawet tego nie robią, ponieważ wyciskają te stacje do maksimum. Gdy chcą je rozszerzyć, nie dodają jednego urządzenia EVSE ani nie zwiększają nieco mocy – podwajają ich rozmiar. A taką moc nie da się uzyskać po prostu poprzez zamianę aluminium na miedź.

Widzimy więc, że od samego początku dużo uwagi poświęca się pustym kanałom komunikacyjnym, albo planowaniu terenu w taki sposób, by może tylko usunąć nawierzchnię na jednym odcinku, a resztę można dodać z boku, tam gdzie po prostu wykopać trochę ziemi. Wykorzystują takie technologie jak kable w przewodach oraz wiercenie kierunkowe. Dzięki temu można wiercić tuż pod istniejącym chodnikiem lub utwardzoną powierzchnią, nie zakłócając jej, wprowadzić kabel w przewodzie tuż za nią i to już koniec.

Gdy chodzi o modelowanie termiczne kabli, większość osób nadal polega na certyfikatach UL, albo korzysta z usług firm inżynieryjnych lub innych instytucji oceniających. One certyfikują określone urządzenia do ładowania pojazdów elektrycznych pod kątem tzw. trybów przyspieszonego ładowania. Tryb przyspieszonego ładowania może oznaczać, że ładowanie odbywa się przy prądzie przekraczającym nominalną zdolność kabla, ale można to robić tylko przez około pięć minut, a następnie kabel musi pozostać przy maksymalnym lub niższym prądzie przez około 30 minut lub godzinę, aby się ochłodzić, zanim będzie mógł ponownie pracować w trybie przyspieszonym. Istnieje również tzw. test wzrostu temperatury, wymagany przez UL przy certyfikowaniu urządzeń do ładowania pojazdów elektrycznych oraz zespołów kablowych. Można go wykorzystać, aby ustalić, jaki kabel o takiej grubości i z takimi przewodami należy stworzyć, następnie go certyfikować i uzyskać wymagane tryby przyspieszonego ładowania, które pierwotnie zaprojektowano.

Mniej więcej budujecie system kanałów do ładowania, ale wielu ludzi nie traktuje tych stacji dla pojazdów elektrycznych w ten sposób.

Za pięć lat, poza ładowaniem o mocy megawatów, jakie zmiany będą miały największy wpływ na waszą działalność?

Fawcett: Widzimy coraz silniejszy trend skierowany na ładowanie flot pojazdów, w tym pojazdów dostawczych. Sieć ładowania w żadnym wypadku nie jest jeszcze w pełni rozwinięta, ale niektóre regiony, takie jak Kalifornia, Teksas, Floryda i Północny Wschód, dobrze poradziły sobie z instalacją stacji ładowania wzdłuż tras. Obecnie widzimy, że floty rozwijają się dynamicznie, ponieważ jest to opłacalne finansowo, nawet przy niepewnych dotacjach. Konserwacja pojazdów jest znacznie prostsza. To jest opłacalne dla dużych firm dostawczych.

Ale sposób wykorzystania jest inny. Gdy jadę z Kalifornii do Vegas, mijam mnóstwo stacji Supercharger, a samochody zatrzymują się tam, gdy im to wygodne. Na stacjach ładowania dla floty te ciężarówki są w ruchu cały dzień i wszystkie wracają do bazy mniej więcej w tym samym czasie, chcąc się naładować jednocześnie. Z naszej perspektywy sama stacja musi mieć znacznie większą zdolność prądową, aby obsłużyć to wszystko naraz. Popyt będzie miał nieco inny model niż ten, z którym zwykle się spotykamy. Widzimy też wiele stacji wyposażanych w magazyny energii na baterie. Jeśli pojazdy floty są poza bazą w ciągu dnia, ta zdolność może służyć do ładowania baterii na miejscu, dzięki czemu gdy pojazdy wracają, energia jest równomiernie rozdzielana. To niemal jak arbitraż energetyczny. Jednak po naszej stronie te projekty wymagają coraz większych kabli, a projekty, które wcześniej nie potrzebowały transformatora napięcia średniego, teraz już je wymagają.

Wahl: Joe trafił w sedno w większości kwestii. Trendy, które obserwowaliśmy w ciągu ostatnich kilku lat, będą się kontynuować. Będzie potrzeba urządzeń mniejszych, lżejszych, bardziej elastycznych oraz o większej mocy. Chłodzenie cieczą to doskonałe rozwiązanie, którym się interesujemy, szczególnie w połączeniu z szybkim ładowaniem DC. A w miarę rozwoju tych obiektów pojawiają się kolejne rodzaje przewodów – przewody PV do paneli słonecznych na miejscu, zbiorniki na baterie, a więc przewody łączące je ze sobą. Kolejnym ważnym aspektem, o którym wspomniał Joe, jest czas użycia. Jeśli masz pojazdy flotowe, ale możesz jednocześnie naładować tylko trzy z nich, a wszystkie 50 jest podłączonych, możesz planować kolejność ładowania, aby pojazdy były naładowane stopniowo, ponieważ sieć może obsłużyć tylko określoną ilość prądu, a obecnie jest już bardzo obciążona. Teraz mówisz o zaawansowanej kontroli, danych, analizach, a także o wielu przewodach informacyjnych i kablach sygnalizacyjnych, które są instalowane w tych obiektach.

Wpływ na projekt kablego jest mniej więcej taki sam, ale ilość używanych kablek rośnie wykładniczo.

Zatem wpływ na projekt kablem jest mniej więcej taki sam, ale ilość używanego kabla rośnie wykładniczo. I to się nie zmieni. Z pewnością zaobserwowaliśmy spadek na rynku pojazdów elektrycznych w ciągu ostatnich kilku lat. Sytuacja się uspokoiła, ale tam, gdzie rynek był silny, staje się jeszcze silniejszy. Oznaką dobrego, zdrowego rynku jest to, że nadal rozwija się nawet w okresach spadków. Ludzie budują stacje ładowania, ponieważ potrzebne są one wszędzie, dla różnych osób, bez względu na to, gdzie się znajdujemy. Nie tylko na autostradach i głównych drogach, ale także w centrum miasta, w pobliżu centrów handlowych, na terenach wiejskich. Dzieje się tu naprawdę wiele.

Webinar Southwire „Charged” na temat kabli w przewodach dostępny jest do odtworzenia na żądanie, a towarzyszący mu dokument Wahl na temat wyciągania kabli i alternatyw CIC znajduje się tutaj.

Stwórz konto. Już zarejestrowany? Zaloguj się

Wirtualna konferencja na temat inżynierii pojazdów elektrycznych: dostępna bezpłatnie

Nie przegap naszej kolejnej wirtualnej konferencji od 14 do 17 września 2026 roku.

Zarejestruj się w poniższych bezpłatnych sesjach webinariów, aby zarezerwować sobie miejsce i oglądać je na żywo lub według własnego wyboru.

ZAŁADUJ WIĘCEJ SESJI

TeslaNIOFordChevroletCCSNACSJ1772Superchargerfast chargingbatteryEVelectric vehicle

Źródło: Charged EVs